نیروی دریایی ایالات متحده و بریتانیا در یک دستاورد بی‌سابقه، با موفقیت یک اژدر سنگین ۳۷۰۰ پوندی (۱۶۸۰ کیلوگرمی) مدل Mk 48 را از یک زیردریایی رباتیک و کاملاً خودران پرتاب کردند. این عملیات که در شهریور ۱۴۰۵ (سپتامبر ۲۰۲۶) در مرکز تست و ارزیابی زیرآبی بریتانیا (BUTEC) انجام شد، نقطه عطفی در تاریخ نبردهای خودکار و قابلیت همکاری میان نیروهای متحد محسوب می‌شود.
پروژه Broadsword: یکپارچه‌سازی در تنها هفت ماه
این آزمایش موفقیت‌آمیز تحت چارچوب «ستون دوم پیمان آکوس» (AUKUS Pillar 2) صورت گرفت؛ پیمانی که هدف آن توسعه فناوری‌های پیشرفته نظیر هوش مصنوعی، محاسبات کوانتومی و سیستم‌های زیردریایی خودران برای حفظ برتری استراتژیک در منطقه ایندو-پاسیفیک است. نکته حائز اهمیت در مورد پروژه Broadsword، سرعت اجرای آن است. تمامی مراحل از تصویب طرح در بهمن ۱۴۰۴ تا اجرای عملیات پرتاب در شهریور ۱۴۰۵، تنها در مدت هفت ماه به سرانجام رسید که نشان‌دهنده چابکی بی‌سابقه دفاتر تحقیق و توسعه نظامی، از جمله Defense Innovation Unit (DIU) است.
معماری فنی پرتاب و پلتفرم XV Excalibur
زیردریایی بدون‌سرنشین XV Excalibur که به عنوان یک XLUUV (زیردریایی بدون‌سرنشین فوق‌سنگین) شناخته می‌شود، فاقد لوله‌های پرتاب اژدر داخلی سنتی است. برای رفع این چالش مهندسی، تیم فنی از یک «تکیه‌گاه» (Cradle) تخصصی در زیر بدنه شناور استفاده کردند. این موفقیت ثابت کرد که ادغام الکتریکی، نرم‌افزاری و مکانیکی یک محموله تسلیحاتی آمریکایی بر روی یک پلتفرم خودران بریتانیایی بدون نیاز به تغییرات ساختاری بنیادین در زیردریایی امکان‌پذیر است.
مشخصات فنی سیستم پرتاب
- نوع محموله: اژدر سنگین ضد زیردریایی و ضدسطحی Mk 48
- وزن اژدر: ۳۷۰۰ پوند (۱۶۸۰ کیلوگرم)
- پلتفرم پرتاب: زیردریایی خودران XV Excalibur (کلاس XLUUV)
- روش یکپارچه‌سازی: استفاده از Cradle اختصاصی بیرونی (خارج از بدنه)
- دستاورد کلیدی: اثبات قابلیت تبادل سلاح (Weapon Interchangeability) در جنگاوری متحد
گام بعدی: پروژه CUTLASS و آینده‌نگری
پس از موفقیت Broadsword، نیروی دریایی ایالات متحده برنامه جدیدی با نام «Project CUTLASS» را برای بلوغ بیشتر قابلیت‌های زیردریایی بدون‌سرنشین آغاز کرده است. در این فاز، با استفاده از پلتفرم Anduril Dive-XL، تمرکز بر روی معماری‌های فرماندهی و کنترل (C2) و سناریوهای تاکتیکی پیشرفته خواهد بود تا سیستم‌ها بتوانند بدون دخالت مستقیم انسان، تصمیمات پیچیده‌تری اتخاذ کنند. این رویکرد به معنای گذار از جنگ سنتی به سمت نبردهای کاملاً خودمختار است که در آن سیستم‌های رباتیک قادر به شناسایی، پردازش داده‌ها و اجرای نیروی مرگبار با کمترین تأخیر هستند.
نتیجه این آزمایش نشان می‌دهد که مفاهیم نظامی مدرن، به شدت به سمت «پلتفرم‌های ماژولار» حرکت می‌کنند؛ جایی که سخت‌افزار (زیردریایی) و محموله (اژدر) به عنوان اجزای جداپذیری در نظر گرفته می‌شوند که می‌توانند در کوتاه‌ترین زمان با هم ترکیب شده و عملیاتی شوند.
