شرکت اسپیس‌ایکس (SpaceX) با موفقیت تست تمرین جامع سوخت‌گیری و آماده‌سازی پرتاب (Wet Dress Rehearsal) را برای فضاپیمای غول‌پیکر استارشیپ به پایان رساند. این موفقیت کلیدی، زیرساخت‌های فنی و نرم‌افزاری موشک را برای انجام نخستین پرواز آزمایشی مداری در تاریخ مشخص‌شده آماده می‌سازد و گامی حیاتی در راهروی توسعه سامانه‌های پرتاب سنگین تجدیدپذیر محسوب می‌شود.
تست Wet Dress Rehearsal چیست و چرا اهمیت دارد؟
در جریان ارزیابی‌های مهندسی پرتاب، فرآیند «تمرین خیس» یا Wet Dress Rehearsal یکی از حیاتی‌ترین مراحل پیش از پرتاب واقعی است. در این فرآیند، فضاپیمای Starship همراه با بوستر Super Heavy به بارگذاری کامل سوخت متان مایع (CH4) و اکسیژن مایع (LOX) می‌پردازند. تمامی مراحل شمارش معکوس به صورت کاملاً واقعی اجرا شده و عملکردهای فشارسنجی، مدیریت حرارتی داکت‌ها و سامانه‌های نرم‌افزاری هدایت پرتاب سنجیده می‌شوند، بدون آنکه موتورهای رپتور (Raptor Engines) روشن شوند.
مشخصات فنی سامانه پرتاب استارشیپ در پرواز مداری
- ارتفاع کل سامانه: ۱۲۰ متر (فضاپیما + بوستر)
- سوخت پیشرانه: متان مایع (Liquid Methane) و اکسیژن مایع (LOX)
- تعداد موتورهای بوستر Super Heavy: ۳۳ موتور رپتور
- پیکربندی فضاپیما: ۶ موتور رپتور (۳ موتور جوی و ۳ موتور خلاء)
- هدف عملیاتی: ارزیابی یکپارچگی ساختاری، تفکیک مرحله‌ای (Stage Separation) و ورود مجدد به جو
آماده‌سازی برای پرواز مداری و چالش‌های مهندسی پیش‌رو
با اتمام موفقیت‌آمیز این تست در پایگاه استاربیس (Starbase) واقع در بوکاچیکا، تیم‌های مهندسی اسپیس‌ایکس داده‌های telemetry به دست آمده از سنسورهای فشار، دما و جریان سوخت را تحلیل می‌کنند. انجام بدون نقص این مرحله نشان‌دهنده پایداری مخازن آلیاژ فولاد ضد زنگ و عملکرد صحیح زیرساخت‌های زمین‌پایه (Ground Support Equipment – GSE) است.
برای تحقق این پرواز مداری در شهریور/مهر ۱۴۰۲ (سبتامبر ۲۰۲۳)، اسپیس‌ایکس نیازمند دریافت تأییدیه‌های نهایی از اداره هوانوردی فدرال آمریکا (FAA) جهت مجوز پرتاب است. در صورت تأیید، این پرتاب سنگین‌ترین و پرقدرت‌ترین فضاپیمای ساخته‌شده به دست بشر را به مدار زمین تزریق خواهد کرد.
