یکی از بزرگترین معماهای اخترشناسی سیاره‌ای، چرایی فقدان قمر در مدار سیاره زهره (Venus) است. نظریه‌ای جدید که در سال ۱۴۰۳ مطرح شده، پاسخی بحث‌برانگیز و در عین حال منطقی برای این پرسش دیرینه ارائه می‌دهد: زهره ممکن است قمر اولیه خود را بلعیده باشد.
سناریوی برخورد و ادغام
بر اساس مدل‌های دینامیکی جدید، دانشمندان معتقدند که زهره در مراحل اولیه شکل‌گیری منظومه شمسی، دارای قمری شبیه به قمر زمین بوده است. با این حال، تفاوت در تکامل مداری این دو سیاره باعث شد که قمر زهره سرنوشت متفاوتی پیدا کند. برخلاف سیستم زمین-ماه که در آن نیروهای کشندی (Tidal Forces) باعث دور شدن تدریجی ماه می‌شوند، دینامیک حاکم بر زهره احتمالاً باعث شده است که قمر این سیاره به جای دور شدن، به سمت داخل سقوط کرده و در نهایت توسط سیاره مادر بلعیده شود.
پیامدهای ژئوفیزیکی این رویداد
این برخورد و بلعیده شدن قمر می‌تواند توجیه مناسبی برای دو ویژگی منحصر‌به‌فرد زهره باشد:
- دوران معکوس (Retrograde Rotation): برخورد سهمگین قمر با زهره می‌تواند توجیهی برای چرخش بسیار کند و معکوس این سیاره باشد.
- فقدان میدان مغناطیسی داخلی: ادغام هسته قمر با سیاره ممکن است باعث تغییرات ساختاری در هسته زهره شده باشد که مانع از ایجاد یک دیناموی فعال مشابه زمین می‌شود.
مشخصات سیاره زهره
- نوع سیاره: سنگی (Terrestrial)
- دوره چرخش: ۲۴۳ روز زمینی (معکوس)
- تعداد قمرهای تایید شده: صفر
- جو: غلیظ و مملو از دی‌اکسید کربن
