پنتاگون در چرخشی استراتژیک برای بازتعریف توانمندی‌های نظامی ایالات متحده، «پروژه مریدیان» را با مدیریت مشترک ایلان ماسک، پالمر لاکی و نیوت گینگریچ کلید زد. این ابتکار ۱۲۰ روزه که در بهار ۱۴۰۴ (آوریل ۲۰۲۵) رسماً اعلام شد، وظیفه دارد فناوری‌های حیاتی مورد نیاز برای نبردهای آینده، از اعماق زمین تا فضای سیس‌لونار (فضای بین زمین و ماه) را شناسایی و تدوین کند.
معماری و اهداف کلان پروژه مریدیان
بر اساس یادداشت رسمی وزیر جنگ ایالات متحده، پیت هگست، پروژه مریدیان نه بر تغییر سیاست‌های کلان، بلکه بر شناسایی حوزه‌هایی تمرکز دارد که تسلط بر آن‌ها برای برتری نظامی در دهه‌های آینده حیاتی است. تیم راهبری متشکل از مدیران برجسته فناوری و استراتژیست‌های سیاسی، موظف‌اند تا ۸ بهمن ۱۴۰۵ (۲۸ ژانویه ۲۰۲۷) گزارشی جامع شامل سرفصل‌های طبقه‌بندی نشده برای عموم و پیوست‌های طبقه‌بندی شده نظامی ارائه دهند.
محورهای فناورانه و حوزه‌های عملیاتی
پنتاگون پنج حوزه کلیدی را به‌عنوان ستون‌های اصلی تغییر ماهیت جنگ‌ها معرفی کرده است که در کانون تحقیقات این پروژه قرار دارند:
- هوش مصنوعی (AI) و خودمختاری: بهره‌گیری از الگوریتم‌های پیشرفته برای تصمیم‌گیری‌های لحظه‌ای.
- انرژی هدایت‌شده (Directed Energy): توسعه سلاح‌های لیزری و پرتو محور.
- رباتیک: سیستم‌های خودمختار برای عملیات‌های شناسایی و تهاجمی.
- بیوتکنولوژی: ارتقای پتانسیل‌های انسانی و زیستی در میدان‌های نبرد نوین.
مشخصات کلیدی عملیاتی پروژه مریدیان
- مدیران پروژه: ایلان ماسک (SpaceX/Tesla)، پالمر لاکی (Anduril)، نیوت گینگریچ.
- مهلت نهایی گزارش: ۸ بهمن ۱۴۰۵ (۲۸ ژانویه ۲۰۲۷).
- دامنه عملیاتی: از زیرزمین تا مدار سیس‌لونار (Cislunar Space).
- هدف استراتژیک: شناسایی، توسعه و تست سلاح‌های نسل جدید.
گسترش اتوماسیون و پایداری زیرساختی (FORTRESS America)
در کنار پروژه مریدیان، پنتاگون از ابتکار «FORTRESS America» رونمایی کرد که هدفی فراتر از تسلیحات دارد؛ این طرح به دنبال بازگرداندن زنجیره تأمین حیاتی نظیر نیمه‌هادی‌ها، فلزات کمیاب و سوخت‌های خاص به خاک ایالات متحده است. همچنین، خودکفایی انرژی در پایگاه‌های نظامی با استفاده از رآکتورهای هسته‌ای کوچک جهت مقابله با حملات سایبری به شبکه برق غیرنظامی از دیگر بخش‌های این استراتژی کلان است.
نتیجه‌گیری و چشم‌انداز آتی
تحولات اخیر نشان‌دهنده یک تغییر پارادایم در ساختار دفاعی آمریکاست؛ جایی که ادغام بخش خصوصی پیشرو با ساختارهای سنتی نظامی، به معنای تسریع در روند تحقیق، توسعه و استقرار (Fielding) فناوری‌های نوظهور است. با تشکیل فرماندهی جنگ خودمختار تا مهر ۱۴۰۶ (اکتبر ۲۰۲۷)، پنتاگون در تلاش است تا با بهره‌گیری از پروژه‌هایی نظیر «اگینکورت» و «مریدیان»، سیطره خود را بر میدان‌های نبرد مبتنی بر رباتیک تثبیت کند.
