فراتر از قهرمانان: بررسی سبک وحشت در اثر جدید کوهی هوریکوشی، «به شجیما نخند»

با پایان حماسه ده ساله «مدرسه قهرمانانه من» (My Hero Academia)، بسیاری از هواداران گمان می‌کردند کوهی هوریکوشی (Kohei Horikoshi) همچنان در حوزه ژانر ابرقهرمانی باقی خواهد ماند؛ اما انتشار اثر وان-شات (One-Shot) جدید او با نام «به شجیما نخند» (Quit Laughing, Shijima) در تابستان ۱۴۰۵، رویکردی کاملاً متفاوت و غافلگیرکننده را به نمایش گذاشت که نبوغ این مانگاکا را در قلمرو وحشت اثبات کرد.

تغییر مسیر خلاقانه از شونن به وحشت

اثر جدید هوریکوشی برخلاف تصور، نه یک داستان اکشن پرزرق و برق، بلکه یک مانگای وحشت است که در فضای یک شهر ساحلی آرام روایت می‌شود. داستان بر روی «آزومی»، دانش‌آموز انتقالی، و «شجیما»، دختر محبوب مدرسه تمرکز دارد. هوریکوشی با استفاده از فرمول‌های آشنای رمانس دبیرستانی، به‌تدریج لایه‌های تاریک و آیینی شهر را برملا می‌کند. در حالی که قهرمان داستان تنها کسی است که شیاطین عظیم‌الجثه را در شهر می‌بیند، مخاطب به‌سرعت درمی‌یابد که این شهر با قربانی کردن انسان‌ها برای خدایان باستانی، حقیقتی هولناک را پشت ظاهر فریبنده‌اش پنهان کرده است.

کالبدشکافی استعاره «لبخند» در آثار هوریکوشی

یکی از درخشان‌ترین نکات این وان-شات، بازخوانی مفهومی است که هوریکوشی در طول سال‌ها در My Hero Academia به کمال رسانده بود: «لبخند». اگر در MHA لبخند شخصیت «آلمایت» (All Might) نویدبخش امنیت و پیروزی بود، در اینجا لبخند شجیما به ابزاری برای پنهان کردن اضطراب درونی و ترومای اجتماعی تبدیل شده است. هوریکوشی به خوبی از این پدیده فرهنگی (پنهان کردن دندان‌ها هنگام خندیدن) استفاده کرده تا نقدی بر فشارهای اجتماعی وارد بر زنان داشته باشد و آن را به قلب یک داستان وحشت آیینی پیوند بزند.

تفاوت کیفیت هنری در نبود ضرب‌الاجل‌های سنگین

بسیاری از تحلیل‌گران معتقدند که پس از پایان سریال هفتگی طولانی MHA، هوریکوشی از قید و بندهای زمانی رها شده و توانسته است تکنیک طراحی خود را به سطحی جدید برساند. در «به شجیما نخند»، طراحی موجودات (Creature Design) به شدت تأثیرگذار و متمایز است. بدون فشار طاقت‌فرسای انتشار هفتگی، جزئیات در پنل‌ها و فضاسازی محیطی، به اثر عمق بصری داده است که با روح ژانر وحشت کاملاً همخوانی دارد.

نتیجه‌گیری

«به شجیما نخند» بیش از آنکه یک تجربه کوتاه باشد، به عنوان یک نقطه عطف در کارنامه کاری هوریکوشی شناخته می‌شود. این اثر ثابت کرد که او توانایی گذار از ژانرهای تثبیت‌شده به روایت‌های تاریک‌تر و پیچیده‌تر را دارد. اینکه آیا این داستان در آینده به یک سری کامل تبدیل خواهد شد یا خیر، هنوز مشخص نیست، اما همین تک‌قسمت، به اندازه کافی برای بازتعریف انتظارات هواداران از سبک هنری هوریکوشی قدرتمند بوده است.