جنجال بر سر ساخت ابرپروژه دیتاسنتر ۴۵۰ مگاواتی در ولز شمالی: تقابل توسعه فناوری و زیست‌بوم محلی

پروژه‌ی احداث یک مرکز داده‌ی عظیم با ظرفیت ۴۵۰ مگاوات در محل کارخانه‌ی متروکه‌ی «فرودو» در نزدیکی تنگه‌ی منای در ولز، به کانون بحث‌های داغ زیست‌محیطی و اجتماعی تبدیل شده است. این طرح که مساحتی معادل ۵۷ زمین فوتبال را در بر می‌گیرد، با وجود وعده‌ی ایجاد فرصت‌های شغلی، با مخالفت گسترده‌ی بیش از ۲۴ هزار نفر از ساکنان محلی و فعالان محیط‌زیست روبه‌رو شده است.

نگاهی به ابعاد فنی و زیرساختی پروژه

پروژه‌ی پیشنهادی شرکت Canolfan Ddata Menai، یکی از بزرگترین پروژه‌های زیرساخت ابری در منطقه ولز محسوب می‌شود. از منظر فنی، این دیتاسنتر با ظرفیت ۴۵۰ مگاوات، نیازمند اتصالات شبکه‌ی برق فشار قوی و زیرساخت‌های خنک‌سازی پیشرفته است. توسعه‌دهندگان ادعا می‌کنند که بخشی از توان مصرفی این مرکز از منابع انرژی تجدیدپذیر محلی تأمین خواهد شد، با این حال، مقیاس عملیاتی آن سؤالات متعددی را در مورد پایداری منابع در این منطقه ایجاد کرده است.

چالش‌های زیست‌محیطی و میراث صنعتی

محل احداث این پروژه، کارخانه‌ی سابق «فرودو» است که از سال ۲۰۰۸ تاکنون بلااستفاده مانده است. این سایت به دلیل تاریخچه‌ی تولید لنت‌های ترمز مبتنی بر آزبست، دارای آلودگی‌های جدی شیمیایی است. مخالفان بر این باورند که تخریب گسترده‌ی سازه‌های فعلی برای احداث دیتاسنتر می‌تواند منجر به انتشار ذرات خطرناک آزبست در محیط شود. اگرچه توسعه‌دهندگان قول داده‌اند که عملیات پاکسازی را طبق «مقررات پسماندهای خطرناک» انجام دهند و مواد آلوده را به مراکز دفن مجاز در شمال انگلستان منتقل کنند، اما بی‌اعتمادی عمیقی میان ساکنان محلی وجود دارد که تجربه‌ی تلخ صنایع استخراجی گذشته را در ذهن دارند.

تقابل توسعه اقتصادی و دغدغه‌های اجتماعی

در حالی که شرکت سازنده، وعده‌ی ایجاد ۲۰۰ شغل دائم و صدها شغل موقت در حین ساخت را داده است، نمایندگان محلی نظیر «لیز ساویل رابرتس» از حزب «پلید کامری»، مقیاس این پروژه را نامتناسب با محیط زیست حساس تنگه‌ی منای می‌دانند. در مهرماه ۱۴۰۴ (اواخر ۲۰۲۵)، تجمعات اعتراضی با حضور صدها نفر در شهر کارناروون برگزار شد تا نشان دهد که جامعه محلی اولویت‌های توسعه‌ی متوازن را به ایجاد پروژه‌های صنعتی عظیم ترجیح می‌دهد.

نتیجه‌گیری

این پرونده نمادی از چالش جهانی است که در آن تقاضای رو به رشد برای توان پردازشی هوش مصنوعی با محدودیت‌های زیست‌محیطی و خواسته ساکنان محلی برخورد می‌کند. برای تداوم چنین پروژه‌هایی در قرن بیست و یکم، رویکرد «توسعه به هر قیمتی» دیگر پاسخگو نیست. موفقیت این دیتاسنتر در گرو شفافیت کامل در مدیریت پسماندهای سمی، تضمین انرژی پاک واقعی و تعامل واقعی با جامعه محلی برای دستیابی به مزایای اقتصادی پایدار است.