یک مطالعه جدید که توسط پژوهشگران استارتاپ Deep Science Ventures منتشر شده، پرده از حقیقتی نگرانکننده در حوزه امنیت غذایی و سلامت عمومی برمیدارد. طبق این گزارش، ارزش تغذیهای میوهها و سبزیجات در بریتانیا در مقایسه با دهه ۱۹۶۰ میلادی، تا ۵۰ درصد کاهش یافته است که این موضوع هشداری جدی برای سیاستگذاران حوزه سلامت محسوب میشود.
کاهش کیفیت خاک و مهندسی انتخابی؛ متهمان اصلی
بر اساس دادههای ارائهشده، فرآیند تولید محصولات کشاورزی طی ۶۰ سال اخیر دستخوش تغییرات بنیادینی شده است. تمرکز اصلی صنعت کشاورزی مدرن بر «افزایش سرعت رشد» و «تناژ محصول» بوده است، نه بهینهسازی ترکیبات مغذی. محققان بر این باورند که اصلاح نژادی گیاهان برای مقاومت بیشتر و بلوغ سریعتر، باعث شده است که ظرفیت جذب مواد معدنی حیاتی توسط گیاه بهشدت محدود شود. علاوه بر این، کاهش کیفیت خاکهای کشاورزی که ناشی از روشهای کشت صنعتی فشرده است، زنجیره تأمین ریزمغذیها را از خاک به گیاه قطع کرده است.
بحران مصرف مواد معدنی و بازنگری در دستورالعملهای بهداشتی
نتایج این پژوهش نشان میدهد که برای دریافت همان میزان از مواد معدنی نظیر پتاسیم، منیزیم و مس که در دهه ۴۰ شمسی (۱۹۶۰ میلادی) تنها با مصرف مقدار مشخصی سبزیجات تأمین میشد، اکنون انسانها باید دو برابر همان میزان را مصرف کنند. این امر مستقیماً توصیههای بهداشتی رایج، بهویژه کمپین «پنج سهم در روز» (5-a-day) را که در سال ۲۰۰۳ در بریتانیا معرفی شد، به چالش میکشد. با توجه به کاهش ۲۰ تا ۵۰ درصدی مواد مغذی، شاید این استاندارد دیگر پاسخگوی نیازهای فیزیولوژیک جمعیت مدرن نباشد.
آسیبپذیری گروههای خاص و راهکارهای کشاورزی طبیعتمحور
این گزارش بر وضعیت گروههایی که از داروهای کاهش وزن استفاده میکنند تمرکز ویژهای دارد؛ چرا که این داروها با کاهش اشتها، میزان کل ورودی مواد غذایی را محدود میکنند و در صورت پایین بودن تراکم مواد مغذی، این افراد در معرض سوءتغذیه پنهان قرار میگیرند. ویل سامرز، از تحلیلگران ارشد این پروژه، معتقد است ما به آرامی محتوای واقعی غذای خود را تهی کردهایم. با این حال، استفاده از روشهای کشاورزی احیاکننده (Regenerative Agriculture) که بر بازگرداندن مواد مغذی به خاک تمرکز دارند، میتواند راهکاری برای بهبود کیفیت محصولات کشاورزی در دهههای پیش رو باشد.
خلاصه یافتههای فنی مطالعه
- میزان کاهش مواد مغذی: بین ۲۰٪ تا ۵۰٪ نسبت به ۶۰ سال گذشته.
- مواد معدنی کلیدی تحت تأثیر: پتاسیم، منیزیم و مس.
- علت اصلی: اولویت دادن به سرعت رشد و حجم محصول به جای ارزش بیولوژیک.
- پیشنهاد پژوهشی: تغییر رویکرد به سمت کشاورزی طبیعتمحور و بازنگری در استانداردهای تغذیه عمومی.