گروه خودروسازی فولکس‌واگن در راستای تسریع استراتژی گذار به خودروهای الکتریکی ارزان‌قیمت، همکاری گسترده‌ای را با غول چینی تولید باتری، Gotion High-Tech آغاز کرده است. این توافق که در اواخر سال ۱۴۰۴ خورشیدی نهایی شده، بر محور تولید باتری‌های لیتیوم آهن فسفات (LFP) در اروپا متمرکز است؛ فناوری کلیدی که به عقیده کارشناسان، حلقه مفقوده برای تولید خودروهای اقتصادی و رقابت در بازار انبوه محسوب می‌شود.
معماری شراکت و تقسیم‌بندی تولید در اروپا و شمال آفریقا
فولکس‌واگن از طریق بازوی تخصصی خود در حوزه باتری، یعنی PowerCo، سه پروژه سرمایه‌گذاری مشترک (Joint Venture) را با Gotion تعریف کرده است. استراتژی تقسیم سهام در این پروژه‌ها به شکلی است که سهم‌های مدیریتی بر اساس تخصص فنی در نقاط مختلف زنجیره تأمین توزیع شده است:
- کارخانه والنسیا (اسپانیا): PowerCo همچنان ۵۱ درصد سهام را در اختیار دارد و ۴۹ درصد باقی‌مانده به Gotion واگذار شده است. این سایت ظرفیت تولیدی معادل ۲۹.۱ گیگاوات‌ساعت (GWh) را هدف‌گذاری کرده و به عنوان هاب تولید «سلول واحد» (Unified Cell) برای فولکس‌واگن عمل خواهد کرد.
- کارخانه سورانی (اسلواکی): در این پروژه، مدیریت عملیاتی با مالکیت ۵۱ درصدی در اختیار Gotion است و PowerCo سهم ۴۹ درصدی دارد. ظرفیت تولید این سایت ۸.۴ گیگاوات‌ساعت اعلام شده است.
- کارخانه قنیطره (مراکش): این مرکز به تولید مواد کاتدی اختصاص یافته و با ظرفیت ۱۰۰ هزار تن در سال، نقش تأمین‌کننده مواد اولیه را ایفا می‌کند که در آن نیز سهم ۵۱ درصد متعلق به Gotion و ۴۹ درصد متعلق به PowerCo است.
چرا فناوری LFP برای فولکس‌واگن حیاتی است؟
شیمی لیتیوم آهن فسفات (LFP) به دلیل هزینه کمتر، پایداری حرارتی بالاتر و طول عمر چرخه‌ای بیشتر نسبت به باتری‌های نیکل-منگنز-کبالت (NMC) شناخته می‌شود. فولکس‌واگن اعلام کرده است که در حال حاضر هیچ ظرفیت تولیدی داخلی در اروپا برای این تکنولوژی وجود ندارد. با این حال، پیش‌بینی می‌شود سهم LFP از بازار خودروهای الکتریکی اروپا از ۱۰ درصد کنونی به ۴۰ تا ۶۰ درصد تا سال ۲۰۳۰ افزایش یابد. بدون شراکت با شرکت‌های چینی که بر زنجیره تأمین این فناوری تسلط دارند، تولید خودروهای ارزان‌قیمت در اروپا عملاً غیرممکن است.
چالش‌های تولید بومی و تغییرات بازار
برخلاف خوش‌بینی‌های پیشین در سال ۱۴۰۱ که نهادهای محیط‌زیستی نوید تولید تمام‌سلولی در اروپا تا سال ۲۰۲۷ را داده بودند، واقعیت‌های صنعتی نظیر ورشکستگی شرکت Northvolt نشان داد که مسیر تأمین مالی و مقیاس‌پذیری بسیار دشوارتر از حد تصور است. تأخیر در پروژه‌هایی مانند اونتاریو و تمرکز بر همکاری‌های چینی در والنسیا و زاراگوزا (پروژه مشترک استلانتیس و CATL)، نشان‌دهنده تغییر جهت استراتژیک اروپا از خودکفایی مطلق به سمت «بومی‌سازی با همکاری شرکای آسیایی» است.
مشخصات فنی و اقتصادی پروژه‌ها
- سرمایه‌گذاری والنسیا: حدود ۲.۲۶ میلیارد یورو
- سرمایه‌گذاری اسلواکی و مراکش: هر کدام ۴۸۰ میلیون یورو
- ظرفیت هدف: تمرکز بر شیمی LFP جهت کاهش بهای تمام‌شده خودرو
- وضعیت هاب تولید: والنسیا به عنوان قلب تولید سلول‌های استاندارد اروپایی
نتیجه‌گیری
حرکت فولکس‌واگن نشان‌دهنده یک «عمل‌گرایی صنعتی» در برابر واقعیت‌های ژئوپلیتیک و اقتصادی است. در حالی که رقابت با تولیدکنندگان چینی در بخش خودروهای ارزان‌قیمت به یک ضرورت تبدیل شده، فولکس‌واگن سعی دارد با حفظ کنترل بر سایت کلیدی والنسیا و بهره‌گیری از دانش فنی Gotion، تعادلی میان استقلال عملیاتی و بهره‌وری هزینه‌ای ایجاد کند. این پروژه در بازه زمانی تا سال ۲۰۲۷ به عنوان یکی از مهم‌ترین آزمون‌های خودروسازی اروپا برای حفظ سهم بازار در برابر محصولات وارداتی چینی خواهد بود.
